پیوندهای روزانه
+ آرشیو +
رسانه های جهان سردتر از همیشه و خصمانه تر از هر زمان دیگری با رئیس جمهور ایران مواجه شدند.
در سازمان ملل و در زمان سخنرانی رئیس جمهور ایران بیش از هر زمان دیگری صندلی های خالی و یا یادداشت نویس های سطح پایین حضور داشتند .
حتی دو کشور عراق و فلسطین رویکردی غیر دیپلماتیک در مقابل ایران نشان دادند .جلال طالبانی، رئیس جمهور عراق نیز به هنگام سخنرانی نماینده ایران، در میز عراق حضور نداشت.تصویر نشان داده شده از میز فلسطین نیز حاکی از حضور افراد رده پایین آن دولت بود.
در میز روسیه اثری از مقامات بلند پایه این کشور نبود ، نماینده ژاپن هنگامی که تصویرش نشان داده شد، گوشی ترجمه همزمان را بر گوش خود نداشت.
و بر سر میز دو کشور امریکا و اسرائیل که بی تردید مهم ترین مخاطبان رئیس جمهور ایران بودند نیز تنها دو یادداشت نویس سطح ایین حضور داشتند .
با این همه بی توجهی چه اصراری وجود داشته برای اینکه رئیس دولت ایران چون نذری که باید ادا شود هر سال در نیویورک حاضر شود و به عنوان سخنرانی که مدام خرف های تکراری می زند و بدون هیچ حرف تازه ایی در سازمان ملل سخنرانی کند؟
ایران کشور بزرگی است با بیش از ۷۰ میلیون نفر جمعیت و فرهنگی کهن . کشوری با اولین قانون مدون جهان و افتخاراتی بزرگ و خدماتی بزرگ تر به دنیا . حال چه گونه است که در تمام 3 سال گذشته رئيسجمهور پاي سخنان روساي كشورهاي اروپايي و آمريكايي مينشيند و با فروتني به سخنانشان گوش ميدهد اما به محض آنكه رئیس دولت ایران پشت تريبون ميرود، بخشي از ميهمانان از اجلاس خارج ميشوند؛ و حال که این مورد به کشورهایی چون افغانستان و عراق و فلسطین نیز رسیده است چرا وی اصرار به تکرار این رویه دارد در حالی که آنچه دارد در سازمان ملل بر آن چوب حراج می خورد اعتبار ایران و ایرانی است.
زمانی بود که در سخنرانی سید محمد خاتمی در سازمان ملل تقریبآ هیچ کشوری نبود که در سطح عالی پای سخنرانی وی ننشیند .
رئیس جمهور وقت امریکا تا انتهای سخنرانی رئیس جمهور وقت ایران میز کشورش را در صحن سازمان ملل ترک نکرد و اکنون در حالی شاهد سخنرانی رئیس دولت ایران هستیم که کشورهای بسیاری سالن را تر ک می کنند و یا با هیآت های رده پایین خود حضور دارند.
آیا زمان آن نرسیده که رئیس دولت ایران رویکرد خود را تغییر دهد و بیش از این اعتبار یک کشور را به سخره نگیرد ،که به جای بزرگ مردانی چون مصدق که صحن سازمان ملل را به جایگاهی برای دفاع از حقانیت ایران و ایرانی تبدیل کرده بودند اکنون باید شاهد چنین بی اعتنایی از روسای دولت ها نسبت به کشور خود باشیم.
پی نوشت : فکر می کنم نذر سالی یک سخنرانی رئیس دولت به انتها رسید . تا ببینیم در دوره بعد چه کسی بر جایگاه رئیس جمهور ایران تکیه می زند و آیا باز باید شاهد بی توجهی کشورها به سخنرانی رئیس جمهور کشورمان باشیم یا روزگار بهتری از راه خواهد رسید.
در سازمان ملل و در زمان سخنرانی رئیس جمهور ایران بیش از هر زمان دیگری صندلی های خالی و یا یادداشت نویس های سطح پایین حضور داشتند .
حتی دو کشور عراق و فلسطین رویکردی غیر دیپلماتیک در مقابل ایران نشان دادند .جلال طالبانی، رئیس جمهور عراق نیز به هنگام سخنرانی نماینده ایران، در میز عراق حضور نداشت.تصویر نشان داده شده از میز فلسطین نیز حاکی از حضور افراد رده پایین آن دولت بود.
در میز روسیه اثری از مقامات بلند پایه این کشور نبود ، نماینده ژاپن هنگامی که تصویرش نشان داده شد، گوشی ترجمه همزمان را بر گوش خود نداشت.
و بر سر میز دو کشور امریکا و اسرائیل که بی تردید مهم ترین مخاطبان رئیس جمهور ایران بودند نیز تنها دو یادداشت نویس سطح ایین حضور داشتند .
با این همه بی توجهی چه اصراری وجود داشته برای اینکه رئیس دولت ایران چون نذری که باید ادا شود هر سال در نیویورک حاضر شود و به عنوان سخنرانی که مدام خرف های تکراری می زند و بدون هیچ حرف تازه ایی در سازمان ملل سخنرانی کند؟
ایران کشور بزرگی است با بیش از ۷۰ میلیون نفر جمعیت و فرهنگی کهن . کشوری با اولین قانون مدون جهان و افتخاراتی بزرگ و خدماتی بزرگ تر به دنیا . حال چه گونه است که در تمام 3 سال گذشته رئيسجمهور پاي سخنان روساي كشورهاي اروپايي و آمريكايي مينشيند و با فروتني به سخنانشان گوش ميدهد اما به محض آنكه رئیس دولت ایران پشت تريبون ميرود، بخشي از ميهمانان از اجلاس خارج ميشوند؛ و حال که این مورد به کشورهایی چون افغانستان و عراق و فلسطین نیز رسیده است چرا وی اصرار به تکرار این رویه دارد در حالی که آنچه دارد در سازمان ملل بر آن چوب حراج می خورد اعتبار ایران و ایرانی است.
زمانی بود که در سخنرانی سید محمد خاتمی در سازمان ملل تقریبآ هیچ کشوری نبود که در سطح عالی پای سخنرانی وی ننشیند .
رئیس جمهور وقت امریکا تا انتهای سخنرانی رئیس جمهور وقت ایران میز کشورش را در صحن سازمان ملل ترک نکرد و اکنون در حالی شاهد سخنرانی رئیس دولت ایران هستیم که کشورهای بسیاری سالن را تر ک می کنند و یا با هیآت های رده پایین خود حضور دارند.
آیا زمان آن نرسیده که رئیس دولت ایران رویکرد خود را تغییر دهد و بیش از این اعتبار یک کشور را به سخره نگیرد ،که به جای بزرگ مردانی چون مصدق که صحن سازمان ملل را به جایگاهی برای دفاع از حقانیت ایران و ایرانی تبدیل کرده بودند اکنون باید شاهد چنین بی اعتنایی از روسای دولت ها نسبت به کشور خود باشیم.
پی نوشت : فکر می کنم نذر سالی یک سخنرانی رئیس دولت به انتها رسید . تا ببینیم در دوره بعد چه کسی بر جایگاه رئیس جمهور ایران تکیه می زند و آیا باز باید شاهد بی توجهی کشورها به سخنرانی رئیس جمهور کشورمان باشیم یا روزگار بهتری از راه خواهد رسید.
